به‌منظور افزایش قابلیت اطمینان، طراحی شبکه‌های توزیع به صورت حلقوی (حلقه – لوپ) انجام می‌شود. اما به دلیل مشکلات بهره‌برداری معمولا از شبکه‌ها به صورت شعاعی استفاده می گردد.
در یک شبکه‌ توزیع دو نوع کلید وجود دارد. کلیدهایی که در حالت عادی بسته بوده (NC) و کلیدهایی که در حالت عادی باز می‌باشند (NO). شکل بالا یک نمونه شبکه توزیع را نشان می‌دهد که کلید S6 (باز -NO) در آن با خط‌چین نشان داده شده‌ است. حال فرض کنید که S6 بسته شود. در این حالت یک لوپ در سیستم تشکیل می‌شود. مجموعه کلید‌هایی که یک لوپ را تشکیل می‌دهند بردار حلقه (loop vector) نامیده می‌شوند.
به عنوان مثال، بردار حلقه برای شبکه نشان داده شده در شکل بالا برابر با [S4 S5 S6 S3 S2] می‌باشد. به طور کلی در یک شبکه توزیع تعداد حلقه‌ها برابر با تعداد NO‌ ها خواهد بود.
منظور از بازآرایی شبکه‌های توزیع باز کردن تعدادی کلید و بستن همان تعداد کلید است به ‌طوری‌که ضمن حفظ ساختار شعاعی و قیود سیستم توزیع، تلفات نیز حداقل شود. اگرچه کاهش تلفات به عنوان هدف اصلی در بازآرایی شبکه‌های توزیع مطرح می‌باشد اما مسئله بازآرایی برای اهداف دیگری از قبیل بهبود پروفیل ولتاژ، افزایش پایداری ولتاژ، بهبود قابلیت اطمینان، متعادل‌سازی بار درفیدرها، کاهش هزینه‌های بهره‌برداری از شبکه و اهدافی از این قبیل نیز به کار گرفته می‌شود.
همچنین بخوانید: ریز شبکه به بیان ساده

بازدید مطلب:۸۱۳بار