پیل الکتریکی یا باتری شیمیایی که معروف به باتری بغداد (Baghdad Battery) یا باتری اشکانی (Parthian Battery) نیز است، در ایران باستان ساخته میشده است. قدمت این باتری ها به حدوداً ۲۰۰۰ سال قبل باز میگردد و در منطقه ی  خوجوت رابه از توابع بغداد کشف شده است.

شرکت جنرال الکتریک این باتری ها را با روش تعیین عمر کربنی (به انگلیسی:Radiocarbon dating) شبیه‌سازی کرده است و قدمت تاریخی آن ها تخمین زده شده است.

در ابزاراتی که کشف شد، یک ظرف سرامیکی، یک لوله مس و یک میله آهن وجود داشته است. جنس گلدان از سفال تراکوتا (Terracotta) بوده که دارای محفظه استوانه مسی برای قرار دادن میله آهنی می باشد. ایزوله سازی آهن و مس توسط ماده ای از جنس آسفالت (bitumen) ایزوله شده اند. اگر محفظه ظرف با محلولی الکترولیت مثل آب لیمو پر شود، موجب تولید جریان الکتریکی کوچکی می گردد.

در سال ۱۹۳۸ میلادی، باستان شناس مشهور آلمانی به نام ویلهلم کونیگ (Wilhelm König) و همکارانش قطعات این باتری قدیمی را یافتند. پس از بررسی معلوم شد که این ابزارها پیل‌های الکتریکی هستند که در دوره تاریخی ایران اشکانی ساخته شده و به کار برده می‌شده‌اند.

او این پیل‌های تیسفون را باتری پارتی نامید که امروزه با نام های دیگر همچون باتری پارتیان و یا پیل اشکانی هم مشهورند. او در مقاله‌ای این مطلب را منتشر کرد و از این وسیله با عنوان باتری باستانی یاد کرد که برای آبکاری و انتقال لایه‌ای از طلا یا نقره از سطحی به سطح دیگر به کار می‌رفته است.

این اکتشاف مربوط به دوره تاریخی سلسله اشکانیان، تاحدی موجب شگفتی است. حتی برخی از دانشمندان اروپایی و آمریکایی این باتری را به موجودات فضایی و ساکنان هوشمند سایر کرات نسبت داده و آن را فراتر از ذهن بشر و دانشمندان دوران خود می دانستند.

برای ایشان پذیرفتنی نبود که دانش ایرانیان در ۱۵۰۰ سال پیش از گالوای ایتالیایی (۱۷۸۶ میلادی) که پیل الکتریکی را اختراع نمود تا به این حد بالا باشد.

به احتمال زیاد از این پیل الکتریکی برای آبکاری الکتریکی فلزات، درمان امراض با شوک های خفیف و تولید اندک نیرو استفاده می شده است.

در سال های بعد از کشف، آزمایش های مختلف و شبیه سازی های نیز انجام گرفت. ویلارد گری، مهندس برق شرکت جنرال الکتریک، پس از مطالعه مقاله کونیگ تصمیم به بازسازی باتری بغدادی گرفت. وی محتوای ظرف را با آب انگور و سرکه پر کرد و موفق به تولید ولتاژی در حد ۱٫۵ تا ۲ ولت شد.

بعدها دکتر اگبرشت، مصر شناس مشهور در سال ۱۹۷۸ میلادی نمونه‌ای از باتریهای بغداد را بازسازی کرد و آن را با آب انگور پر نمود و توانست ولتاژ ۰٫۸۷ ولت تولید کند.

همچنین در سال ۱۹۹۹ میلادی، دانشجویان دانشگاه اسمیت این باتری را ساخته و توانستند با محتوای سرکه و پرتقال ولتاژی در حد ۱٫۱ ولت تولید کنند.

 

همچنین بخوانید: سخنرانی دکتر جلالی در یازدهمین کنفرانس دانشجویی مهندسی برق ایران

بازدید مطلب:۵۴۳بار