حتما تا حالا واژه زدن به سیم آخر رو به کار بردید یا به گوشتون خورده! ما در زبان پارسی این جمله رو زمانی به کار میبریم که به ته خط رسیدیدم و به قولی قاطی کنیم! از اونجایی که مهندسین برق در حالت کلی خیلی کنجکاون، این اصطلاح رو از سه زاویه و به صورت مختصر بررسی کردیم. بخونید و لذت ببرید 🙂

سیم آخر

– وجه تسمیه اول: 

گفته میشود که این اصطلاح مربوط به عالم ساز و موسیقی است و به عنوان مثال اوج کار یک ویولنیست زمانی ست که به سیم آخر می زند.

– وجه تسمیه دوم:

 منظور از سیم سکه نقره ای ست. و سیم آخر یعنی آخرین سکه ای که ته جیب مانده است. گویا قمار بازان کهنه کار وقتی که مرتبا می باخته اند دست آخر به امید یافتن راه نجاتی در نومیدی آخرین سکه سیمین خود را هم خرج می کرده اند و اصطلاحا می گفته اند : این هم از سیم آخر ، هر چه بادا باد!

– وجه تسمیه سوم:

 مرحوم جعفر شهری در کتاب قند و نمک در این باره می نویسد: خود را از هر قید و تکلیف و حرمت و آبرو رها ساختن جریان برق های اولین؛ با سه سیم به اطراف می رسید که یکی از آن سیم اتصال چراغ های کوچه خیابان ها بود و دومیِ آن برای دکاکین و خانه ها و آخرین آنها سیم فاز (شاه سیم) که دست زدن و خوردن به آن باعث پرت شدن و هلاک و رهایی از قید زندگی می گردید.

بازدید مطلب:۱۴۰۳بار